می سوختم از حسرت و عشق تو بسم بود .

عشق تو بسم بود ، که این شعله بیدار

روشنگر شب های بلند قفسم بود .

آن بخت گریزنده دمی آمد و بگذشت

غم بود ، که پیوسته نفس در نفسم بود.

دست من و آغوش تو ، هیهات ، که یک عمر

تنها نفسی با تو نشستن هوسم بود .

بالله ، که بجز یاد تو ، گر هیچ کسم هست

حاشا ، که بجز عشق تو ، گر هیچ کسم بود .

سیمای مسیحایی اندوه تو ، ای عشق

در غربت این مهلکه فریاد رسم بود .

لب بسته و پر سوخته ، از کوی تو رفتم

رفتم به خدا گر هوسم بود ، بسم بود .